აპლოდისმენტი
ხანდახან არის
ის ზენა-ქარი,
შენ რომ ისმენდი,
ამოძრავება
სიყალბის ჩქარის -
აი, რა არის
აპლოდისმენტი.

ტაშიც საქმეა,
საქმეა, ვიდრე
აზრთა წყობაში
არა ხარ მრუდი.
ტაში - ზოგისთვის
არის სიმდიდრე,
ზოგისთვის კიდევ -
მხოლოდ აბსურდი.

მაგრამ თუ სწორად
დგეხარ, დადექი:
ტაში ცივია,
ტაში ჩქარია,
ტაში არ არის
გამოსადეგი,
თუ იგი მხოლოდ
ზენა-ქარია!

დაუნდობელი ქარით ნარენი
და დაწეწილი, როგორც წვიმები,
ვით დაღალული სერაფიმები,
ჰქროდენ ანძები მგლოვიარენი.

არ მეშინოდა, გზას არ აურევს
ცისფერ ხომალდის სველი ფერდები,
„მიწა!“ - აღმოხდათ გულს მეზღვაურებს,
მაგრამ მე მაინც არ შევჩერდები.

ბერიკაცს ქუდი წარბამდე ხურავს, ჭაბუკს კი გვერდათ,
მაგრამ კონგრესის ჭერს და სახურავს აგებენ ერთად.
სახალხო ფრონტის აგებას უცდის თვალთ ელვა შუქის,
აღფრთოვანება - როგორც მოხუცის, ისე ჭაბუკის.
ორთავესია ივნისის გული, ეს მზე, ეს სიო.
ეს ხმაურობა და გაზაფხული ორთავესია.
არც ერთს არ ეტყვის მისთვის სამდურავს ეს სიმაისე,
ანდრე ჟიდს ქუდი რომ ასე ხურავს, მალროს კი ისე.