(სიმღერა)

ეს გაზაფხულიც მოვიდა,
აგერ ჩამოშრნენ მთანია,
საპირიქითოდ გაიხსნენ
თოვლით შაკრულნი გზანია.

აღელვებულა არაგვი,
ფშავ-ხევსურეთის წყალია,
მოხუის, მთა-კლდეთ შასტირის,
როგორც ძმის კუბოს ქალია.

იაც რომ ამოჩენილა,
ბრიყვის ჩადუნას რძალია,
ეკლებში თავსა მიმალავს,
ბუნების ეშხით მთვრალია.

სუყველა დამშვენებულა,
მაღა ცა, დაბლა ბარია.
მარტო ეს გული საწყალი
წინანდებულად მკვდარია.

 ერთხელც იქნება, მოვკვდები,
 მივებარები მიწასა, _
 გულსა და გრძნობას შაურევ
 ცივის სამარის ქვიშასა...
 ჩემს გულსა დაეხვევიან
 გაშმაგებულნი ჭიანი,
 ვეღარას მიშველს ქვითინით
 ჩემი ლამაზი თმიანი,
 ტყუილად აშფოთდებიან
 ჩემნი წაწალნი იანი.
 ამაოდ ჩამოსხდებიან
 ციდამ ვარსკვლავნი ბარადა,
 ასტეხს გლოვა-ზარს მდინარე,
 მაღლით მომხტომი ჩქარადა,
 მოსქდება კლდისა ნაპრალი,
 ჩაიჭედება ჭალადა...
 ვაჰმე, მათ ვეღარა ვნახავ
 გადაქცეული მკვდარადა.

(სიმღერა)

ერთხელ-კი ჩვენაც ვყოფილვართ
კაცნი და გულიც გვდებია:
ღრსეულ შვილთა უთელავთ
სამშობლოს მინდორ-მთებია.
ახლა-კი ჩვენი სიცოცხლე
გულზე ცეცხლ-მოსადებია!
ჰყოლია სულით მტკიცენი
მშობელს გმირები,
საიქიოდან მინათებს
მათი ნათელი პირები;
საუნჯე ჩემის გულისა,
ქართველ დედათა შვილები, -
მისხია ტანჯულს ოცნებას,
ვით მარგალიტის ღილები.
ცოცხალი მკვდრებთან ვსაუბრობ,
შევტრფი შუბლ-შეკრულს შოთასა,
თვალებს მარიდებს რადღაცა,
მებუზღუნება ცოტასა.
ვენაცვალე იმის კალამსა,
მის გმირთ ხმალთ სალტე-კოტასა,
სატრფოსთვის ხელსა ტარიელს,
ავთანდილ-ფრიდონთ ყოფასა,
ერთურთის გამტანს ჭირშია,
მათ გამტკიცებულს ძმობასა.
იქა ვარ, იქა, მკვდარშია,
ამ ქვეყნად ვცხოვრობ ძალადა,
ცოცხალი, მკვდრებში მცხოვრები,
აქ არა ვღირვარ ჩალადა.
დღესნამდე ამას ვიძახდი,
ხვალაც ვიძახებ ამასა.
მკვდრები მიშაქვრენ ცოცხლების
გულში ჩანაწვეთს შხამასა.