***

არ უკიჟინო, სატრფოო, შენსა მგოსანსა გულისთქმა:

მოკვდავსა ენას არ ძალუძს უკვდავთა გრძნობათ გამოთქმა!

მინდა მზე ვიყო, რომ სხივნი ჩემთ დღეთა გარსამოვავლო,

საღამოს მისთვის შთავიდე, რომ დილა უფრო ვაცხოვლო.

მინდა რომ ვიყო ვარსკვლავი, განთიადისა მორბედი,

რომ ჩემს აღმოსვლას ელოდნენ ტყეთა ფრინველნი და ვარდი.

მინდა შენ იყო, სატრფოო, მშვენიერისა ცის ცვარი,

რომ განაცოცხლო, შავარნო, მდელო, სიცხითა დამჭკნარი,

რომ მხოლოდ მზისა ციაგი მას დილის ნამსა იშრობდეს,

და, ერთად შესხივებულნი, შვებას მოჰფენდნენ სიცოცხლეს!

არეს ავსებდენ სიამით, მცენარეთ განმაცხოვლებლად,

იყვნენ მარადის, უხსნელად, სოფლისა განსათავებლად!

ნუ თუ ამ სულის წადილსაც ჰრქვა სიყვარული სხვათაებრ?

მაშინ მზეც უსხივ-უცეცხლოდ შეიძლებს ნათვას ვარსკვლავებრ;

მაშინ ვარდიცა განთიადს ვერღარა გარდაიშალოს

და ცისა ცვარმან მდელოი არღარა გააბიბინოს.

მაშინ შენც სხვათა მოკვდავთა ბანოვანთ მიემსგავსები!

მაშ რად ერჩევი მათ შორის და ციურთ დაედარები?..

მაგრამა მშვენიერება გაქვს, ცისიერო, უხრწნელი,

და ჩემთა გრძნობათ შენდამი ვერ დასდვან კაცთა სახელი!


1841 წ.

***

როს ბედნიერ ვარ შენთან ყოფნითა,

ღიმილით გევხარ მაისის დღესა,

მე შენს თვალებში ვსჭვრეტ სამოთხესა

და მათი მჭვრეტი ვიწვი ცეცხლითა!

არ დაიჯერებ, თუ ვით სატრფო ხარ,

არ დაიჯერებ, არ დაიჯერებ, არ დაიჯერებ,

თუ ვით სატრფო ხარ!

როს უბედურ მყოფს მე მოშორება

გონებამტაცის მშვენიერების,

ვსთვლი მოწყინებით ჟამთ მჭმუნვარების

და სევდა გლახ-გულს დამეფარება!

არ დაიჯერებ, თუ ვით სატრფო ხარ!

ხან ძილსა იკრთობს, ხან სევდით ოხრავს,

ხანცა ყოველს სულს ამხიარულებს,

ხან სიკვდილს იწვევს, ხან შორით ოცნებს,

ხან ჰყვება სოფელს, ხან ცად მიფრინავს!

არ დაიჯერებ, თუ ვით სატრფო ხარ!

ძიავ, ყაბახი, სამშობლო შენი,

წაგართო ავის ენისა გესლმან;

სატრფონი მისნი შემოგარენი

გარდახვეწილსა დაგიხშო ეტლმან!

მაგრამ გაჩნს კიდევც გულში მის არე;

გიყვარს ყაბახის კარგიც და ავი,

თუმც უცხო, უცხო თემად იარე,

მრავალი კარგი ნახე ამბავი. —

მაგრამ რას ხედავ აწ კრული ჩრდილოს?

აჰა ის ღამე, ოდეს სატრფონი

ალამაზებდენ შენს ყაბახს ამოს,

შენის სიყრმისა თან-ზრდილნი სწორნი.


1836 წ.