ბარათი ჱ

პეტერბუღს ზიხარ დარვიშად, ტანს წამოგისხამს ჩულები,

ჩვენ ხმას არა გვცემ, არ ვიცი, ვის ეშმაკს ეჩურჩულები,

ვინ გარდაგრივა წყეულმან, ვის მიეც შენი გულები,

მაგ შენის აგრე დუმილით აქ ვსხედვართ დანაწყლულები.

ეგ შენი ეგრეთ დუმილი ვერ შეგვიტყვია რაზია,

ვინ მოგევლინა, ვინ არის, რა ფერი ანგელოსია?

როცა გესტუმროს, დაუხვდი, დაუკარ შენი საზია,

შენს საქმეს განკვირვებიან ევროპია და აზია.

მანდ გახლავს წმინდათ კრებული, არ ხარჭაშნელი მროველი,

შემოკრებულან მამანი, წინათ მხედველი ყოველი,

ღმრთის ხვეწნით მღვიძარებითა ცრემლით ღაწვნი აქვს სოველი,

რაც სასწაული მათთა ქმნან, წვლილად მოწერას მოველი.

ბარათი ი

ჩვენ დაუტევეთ მოსკოვი, მოვედით მცირეს ოლესა,

პარუნ-მელქუაც აქ გახლავსთ, ფრანგული ხრმალი მოლესა,

შემოიხვივა მხმილავნი, ვერავის ვნახავთ მწოლესა,

ხაჩიურსა ჰკრა ზიანი, კარი სრულ ამოულესა.

დღით და ღამ დგანან ფერხთზედა, გაიზახიან კოსესა,

ზოგნი არიან ბექთრითა, ზოგთ ჯაჭვნი შეიმოსესა,

უკვრენ ჩანგსა და ჩაღანას, ხმა ტკბილად გააქოსესა,

მაგრამ «დუბინის» შიში აქვსთ, შემწედ ჰხადიან მოსესა.

მამუკა გურამისშვილი მაგრა სდგას, ვითა ლოდია,

მეც გვერდთ ვახლავარ მებრძოლად, ჯერ არვინ დაგვიკოდია,

დავღონებულვართ ორნივე, გულს დაგვცემია ოჰ, დია,

არცა გვაქს სასმელ-საჭმელი და არცა ოქროს ზოდია.

ღმერთმან ქმნას, იყვნეთ მშვიდობით «ვსესვიატს» მეოხებითა,

პრესნაში კიდევ მეხილვეთ თქვენს სასახლეში შვებითა,

თუ თოვლმა წამოგვაყარა, ჩვენ აქ ვერ დაუდგებითა,

მიწიდამ ამოძრობილნი ვერსად ვერ გამოვდგებითა.

ბარათი ბ

პრესნას გახლავარ, უთქვენოდ პირი ვერ ვნახე მზისანი,

ვიკითხავ თქვენსა ლალასა, ცნობა არა მაქვს სხვისანი,

მე ხომ აღარვინ მიკითხვენ მონები თქვენი სრისანი,

ვიცი, უთუოდ დაგვიწყდი, ამას არ უნდა მისანი.

ბედმან მიყო ყველაკაი, მოგახსენო ახლა მე რა,

ვეღარ გნახე ლხინად მჯდომი, ეტლი ასე დამემტერა,

ვერც ვიხილე ქარტა თქვენი, რომ გონება დამეჯერა,

დავით გახლავსთ, ეგ შეგაქცევსთ, მესმის, იცის ჩანგთა მღერა.

ღმერთმან ქნას, რომე ეწივნეთ თქვენის გონების წადილსა,

მტერზედ ამაყად ყოფნასა, ამათზედ დიდად ქადილსა;

ვიქმნები მაშინ მამაცად, მათ გაუარმებ სადილსა,

როცა ვეწევი ამასა, მე მაშინ შევიქმ ხადილსა.

მესმის სიკეთე, სიუხვე და მორთვა თქვენის სრებისა,

შორს მიიწივა ამბავი, სიქველე თქვენის ქებისა,

მინდა გიახლო, პატრონო. მეშინის თქვენკენ რებისა,

არამც გამიწყრეთ, იწყინოთ, ძალი არა მაქვს თნებისა.

გავიგონე: «კვანჭახაძემ იპოვაო მისი რაში»,

სრულ შეიძრა ოთხივ ყურე, ემზადება, მივა ჯარში,

შეკაზმა და ზედა შესჯდა, გასწივაო ცოტად თავში,

უშლის მამა გმირობასა, გამოაგდო მისთვის კარში.

თქვენი მოგვესმა, პატრონო, შექმნილხართ ფარმაზონია.

ზოგთა სთქვეს: «არის მართალი» და ზოგთა არა ჰგონია.

ქრისტეს უარისმყოფლობა მე თქვენგან არა მგონია,

თუ მართალია, მოიქეც, სხვა მეტი არა ღონია.