ისევ ეს ფიქრი გდევს წლიდან წლამდე,
საითაც უნდა მიაპყრო მზერა,
სულ გინდა,
რაღაც გულით რომ გწამდეს,
და სადღაც კიდევ
რაღაცის გჯერა.
გჯერა,
რომ ფესვებს წლები არ უშლის,
ისევ იფეთქონ მწვანე ყლორტებად...
ლექსში,
შვილებში
და სიყვარულში
ჩვენი სიცოცხლე განმეორდება.
განმეორდება,
ურწმუნო ნუ ხარ,
(რწმენის დაკარგვა შესაზარია!)
ბედნიერია,
ბრმად ვისაც უყვარს
და მორწმუნენი ნეტარ არიან.
განმეორდება,
რაც გიმგზავრია,
რაც გიპოვნია,
რაც გაგფრენია!
მაგრამ ცხოვრება თუ სიზმარია,
გულდასაწყვეტიც არაფერია!..

გაზაფხულის ამო ძალა
სოფელს უმღერს “ქებათ-ქებას”.
სევდა იმედს ენაცვალა
და სამგოსნო აღტაცებას;
ანავარდდა სული, გული,
გრძნობა წმიდა, მონარნარე,
თვალსაჩინოდ მოქარგული,
ახავერდდა არე-მარე;
გაიფურჩქნა ია-ვარდი.
მოეკაზმა მდელოს გული,
მერცხალთ იწყეს ხად ნავარდი,
ნანას უმღერს ვარდს ბულბული.
მზის ამოსვლას ელოდება
სასოებით ქვეყნად ყველა
და ზეცაზე ისახება
განახლების ცისარტყელა,
ჰა, ლომ-კაცი, შრომის შვილი
სთესავს,-ელის მოსავალსა,
თავის ბედით კმაყოფილი
ნატრობს შვილთ კარგს მომავალსა.
მწყემსი დილით მთასა და ველს
უხმატკბილებს სალამურსა.
გოგოთ გროვა ბანსა აძლევს,
იმღერიან საამურსა:
ყველა ერთად სამეჯლისოდ
ემზადება; უძგერთ გული,
ყველასა აქვს სამერმისოთ
იმედები დასახული...
ყველა იღვწის სასოებით,
ამყარებენ თანხმობასა,
ჯვრის წინ ლოცვით და ვედრებით
შეხარიან აღდგომასა...
გაზაფხულის ამო ძალა
სოფელს უმღერს “ქებათ-ქებას”,
სევდა იმედს ენაცალა
და სამგოსნო აღტაცებას...


1901 წ.

ხე მწვანეს იცვამს, კვირტები ღვივის,
გაზაფხულს ბევრი საქმე ჰქონია!
თეთრ ყვავილს ჰფანტავს ხეების მწკრივი
და გეგონება _ მტკვარზე თქორია.

ფერი მოსვლიათ უკვე ჯეჯილთაც,
თითქოს ბუნება მართლა ბავშვია _
შეხედე, როგორ შრომობს ბეჯითად,
როგორ ფუსფუსებს, რა ამბავშია!

დათბა და ლაჟვარდს გააქვს კაშკაში,
ცაზე გაუბამთ მერცხლებს პწკარები,
ასე მგონია, ამ გარდაქმნაში
მზეს და გაზაფხულს მეც ვეხმარები.

ჩავცქერი მიწას, ვუსმენ ბალახებს
და არაფერი მეუცხოება, _
ჩვენც ხომ ვაშენებთ, ჩვენც ხომ ვანახლებთ,
გაზაფხულია ჩვენი ცხოვრებაც.

რტოებზე კვირტი იღვიძებს თვლემით,
უთვალავ აკვანს არწევს ბუნება...
რად მინდა თავი, ცხოვრება ჩემი
თუ ამ ფერხულში არ მეგულება.