მაისურ ღამის მთვარის ჩრდილები

ჭადრის ტოტებში გახლართულიყო,

მე კი ვისმენდი დამორჩილებით

იშხნელთა გუნდის მკვნესარ „სულიკოს“,

თითქოს უძახდნენ გამქრალ სიყვარულს,

რომელიც უღვთოდ დაკარგულიყო,

და გაბზარული გული მოსთქვამდა:

- სადა ხარ, სადა, ჩემო სულიკო!

შეგნიშნე, ვაშლის ყვავილის ფერფლი

შენს კულულებში შეხიზნულიყო,

გამობმულიყო, მრავალ სიმებად,

ამოსულიყო, - წამოსულიყო,

მსურდა ჩემს გულზე ყველა მიმება,

ასე ურცხვი და ასე ურიცხვო;

ანდა ამესხა მკერდს ყაწიმებად...

მაგრამ გშვენოდა, ვით გაღიმება

გაზაფხულისა, - ჩემო სულიკო, -

იმ ერთადერთი სიყვარულისა,

რომელიც დარჩეს, მოდი,

სულ იყოს...


1960 წ.

შენთვის ბევრმა სიტყვას თაფლი ადინა,

როგორ გითხრა, მეც მიყვარხარ, კატინა,

მეც მეძახის მაგ დალალთა მსტოვარი,

ეგ საყურე ალმასშუქნათოვარი,

ეგ თვალები - სილამაზის ფანჯრები,

მპირდებიან, რომ არასდროს გავქრები!


1960 წ.

რა მარგალიტს ვეძებდი

წყალვარდნილთა ნანჩქრევში?

რა სევდას, შემოდგომის

ჩამოცრემლილ ფანჯრებში?

 

რა სიხარულს ვეძებდი

შენს უძირო თვალებში?

ან ალვისხე წერწეტი

რას მიჰქროდა მთვარეში?

 

მე ვეძებდი სიმღერას,

იმ უცნაურ სიმღერებს, -

ვერ ვიპოვე იმჯერად,

ახლა ვინ შემიფერებს?

 

თეთრ ვარდებს დავეშურე

ყივჩაღური ლირიკით.

მოდიოდა სახელი

ნაოჭების ბილიკით...


1960 წ.