ჩემო სამშობლოვ, შენი მეკვლე ვარ,

- შემოვდგი ფეხი,

            ვარ მომლოცველი,

თვითოეულ მოძმის გადამკოცნელი!..

ხალხო ქართველო,

შენ გაიხარე,

ბედნიერების ვარ მომლოცველი!

 

ყოველი შენი ბუჩქი და ტოტი

მენახოს მზეში დამარჯნებული,

შენი მარჯვენა მინდვრად, დაზგასთან,

იყოს მარადის გამარჯვებული!

 

ხალხო, გიმრავლოს კერის აკვნები,

ხალხო, აივსე მიწის ბარაქით!

სულ მჩქეფარებდნენ დაუშრობელად

შენი რიონი, მტკვარი, არაგვი!

 

სამშობლოვ,

შენი კერის მეკვლე ვარ,

შენი ლამაზი მიწის მკოცნელი,

ათას ჩანგსა და ათას სიმებზე

ამოგაჟღერო მინდა ოცნებით,

 

მაგრამ სიტყვები ვერ მიპოვნია,

ჰანგი, შენდამი ტრფობის მტყორცნელი!

ყოველდღე ჩემთვის ბედნიერების

და სიხარულის ხარ მომლოცველი!


1947 წ.

თვალს რად დამყრია ეს თოვლის ხვავი,

ამ ჭაღარისა მე რა მემართა?

გუშინდელ დილას,

გუშინდელ ყვავილს,

გუშინდელ ჭაბუკს

რა დამემართა?

მე მაინც ისევ მემკრთოლვარება

გადახუნებულ ზამბახის კვალი!

და იმ ჩემ ზამბახს, ცისფერთვალებას,

კიდევ ვდარაჯობ ოცნების თვალით.


1947 წ.

„ორი ფრინველი მოფრინავს,

ორივე ქარის ქროლითა“,

ერთმა ცას ცეცხლი მოჰფინა,

ფრთებს აქნევს დაოქროილთა,

მეორე მოლაჟვარდოა,

ლურჯი - ციაგი ფრთებითა;

ერთი - დარდივით მარტოა,

მეორე - იმედებითა;

ერთი ხომ ჩემი სულია,

ნეტავ მეორე ვინ არი?

რა დიდი ხანი უვლია,

კიდევ ცაზეა მდინარი!


1947 წ.