„გადამაგდე და დამკარგე,
როგორც ჩერქეზმა ისარი“,
ასე გავარდა სამგორში,
ცას დაეხალა ციცარი.
ვაჲ, ნაგზაურო ციცარო,
გაზრდილო ჩემის ხელითა,
შენს სადღეგრძელოს აღარ ვსვამ
ქაფქაფა საწნახელიდან.
არც დაგიღებავ ფრჩხილებსა,
ზაფრანა-დარიჩინითა,
წადი და იმას აკოცე
ვინც მინდვრად გაგაჯირითა!
ის ბაზიერი გიყვარდეს,
გაჭმევდეს აღჯანაბადსა;
მე ჩემს გზას გამოვუდგები,
ცხენზე დავაკრავ ნაბადსა.
სათათრეთს გადავარდები,
დამკვრელად ვივლი თარისა;
ჩოხა წვიმისა მეცმევა
და ყაბალახი მთვარისა...
1925 წ.
ვეფხი მოკლული დიღომში 1922 წელს ნოემბერში.
ვალერიან გაფრინდაშვილს
სარაცინების თესლით ამტყდარი
და პამირების ბურში მყვირალი,
მოატყდა სივრცეს გასაკვირალი,
პანმონგოლიზმის ბაირახტარი.
ხალიფატების დასტოვე ტახტი
და სისხლი მღვრიე ვერსად დასტიე,
ალბათ შენ ყავდი ბრწყინვალე რახტით -
უკანასკნელი ძველ დინასტიებს.
რომელი უნდა გელეწნა რასა
და მერამდენე გემტვრია რომი,
როცა დაეშვი დაუდგრომელი
და მზე გტეხავდა ბარბაროსული.
ვერ გაჰხეთქავდი რომელს ავშარას,
რომელ გუმბათზე ხმალით დადგები?
ბერდუჯის წყალზედ წივის ჯავშანი
გამოქცეული ათაბაგების.
მაგრამ ავია ბედის ტრიალი.
შენი ვარსკვლავიც ყოფილა მკვდარი.
ვეღარ დალაშქრე შენ დარიალი.
სისხლი შაასხი მსუქან კედარებს.
გადმოვარდნილი წითელი ფაშვი
შენ აზრაილის შუბზე მბრუნავი,
ურემზედ ეგდე ვით ქუჩის ბავშვი
ასპიტ ღამეში დასახურავი.
და საყვირების ხმები გრგვინავი:
მემკვიდრის გული აღარა ტოკავს.
თესლო! ყველაზე ნაგვირგვინარო,
გადაგეფარა სიკვდილის ტოგა!
1924 წ.
(პოემიდან)
ვინც პლანეტების არის პატრონი
და ვინც იბრძოდა გამწარებითა,
დღეს, ლიტავრებით ტრიუმფატორი,
მოდის ატტილას ხანძარებიდან.
რომ სიღარიბის კარი დაჰკეტოს,
იწყება ბრძოლა ამირანიდან,
რომ საქართველოს მიწას დაჰკიდოს
ათი ათასი სემირამიდა!
სხვა ციკლოპები ადნობენ მადნებს,
რომ გააცოცხლონ ბარაქა მკვდარი
და სიდონიდან მოსულ ხომალდებს
ჩაუზნექია ტვირთებით მტკვარი.
აღსდგა! აივსო ყვითელ ზოდებით
ამოხაპული მაღაროები,
ისევ ჩათახი ჩამოზოვდება
სხვა საქართველოს მახარობელი!
*
ყანავ, კახურო, ათქვირებულო,
და ყამირებო ყარაიისა,
დახორცებულო იალაღებო,
ვაზო თორმეტი ფურის ნაწველო,
დასხმული ოქროს ბარძიმივითა,
წინანდლის ღვინო, დედისრძიანო!
ვეფხვის ნაწილო, ივრის ჭალებო,
ბეღელში ყრილო პურო ზღვიანო,
მთებო, შირაქის ერბოთ პოხილო,
მზევ, ლეშტერებად შესაგუბარო,
ტყევ, მუხრანისა, მუხრანიანო!
ოქროვ, მცხეთაში გამოწურულო,
და რუსთაველის სიტყვავ ძლიერო,
გამოზამთრულო შავო ნახირო,
ასსარგადონის სამაგიერო!
ჩემო დვრიტაო და ლექსის დედა!
თქვენი ბარაქის ვარ პატიმარი!
დატაროვებულ სიტყვებს რომ ვხვეტავ,
სიტყვა მაქვს თქვენგან ნაპატივარი!
თქვენი დაღუპვა კიდევ შორს არის
და კიდევ ადრე თქვენი სიბერწე.
მომდგარა რასსა ფარეშოსანი
და საქართველოს დასდგამს ღერძებზე.
დღეს შეაბერდით მზეებს მაღრიბულს,
შეჰერაზადას დატრიალებით.
ხვალ დინამიტით დასვინაღრებულს
გაგაჭენებენ მაგისტრალები!..
1924 წ.