სამშვილდე...
სამშვილდე -
წინაპართ სიმაგრე...
რამდენი გამშვიდე,
გულო, დამშვიდდი,
ემაგრე...
ემაგრე...
მაგრა დგას...
მაგრა დგას...
ისევაც... ისევაც...
კვლავ იკრებს არაქათს,
კვლავ ღონით ივსება...
ჩვენ გვახსოვს, მამათა
ტერფიცა, ფერფლიცა...
აჩრდილებს ამაგდარს
შევფიცავთ...
შევფიცავთ...
ვიქნებით,
ვიქნებით,
ჩვენ მეტის ამშენი,
აზრებით, ფიქრებით,
ცად ვარსკვლავთ გამშლელი...
სამშვილდე...
სამშვილდე -
წინაპართ სიმაგრე...
რამდენი გამშვიდე,
გულო, დამშვიდდი,
ემაგრე...
ემაგრე...
1965 წ.
ხან სევდიანი წარსულისაც თუ ვარ მხედარი,
შორეულ ელვამ თუ კალამი დამისხიურა, -
მე გულს მესობა წინაპართა შემოხედვანი,
უწყალო მზერა მე მამოწმებს ყოველდღიურად!
ორპირ მახვილის უბასრესი გამკვეთელობით
შუა გამიყო სისასტიკით სული და ტვინი, -
მე აღარ ვიცი, სახლი ჩემი ვამკევ ხელობით,
თუ შეურაცხვჰყავ...
ეს ლექსია, თუ ფარატინი?
მწარედ მაწუხებს,
მამარწუხებს სიშიშვლე ძნელი!
სამშობლოს კოშკის გამოვდექი უღონო მცველი!..
დღითა თუ ღამით, მაინც ნობათს არ დავცდენილვარ,
ვდგევარ,
აჩრდილნი, სადაც ხმლებით გადაწვენილან...
1965 წ.
რამდენი ასო მე წამიკითხავს,
ამაო, მტვერზე თვით უმტვერესი...
რამდენი სიტყვა ყოფილა თითხნა
და რამდენს არა ჰქონია ფესვი!
გულამომქრალი კაცის ნაწერი,
რომ უნდა გაჰქრეს, - წესია, წესი!
მაგრამ... ეს მრგვლოვან ასოთა მწკრივი,
წინაპართაგან ღვაწლით ნამცნები,
ამონაკაწრი თითქოს არწივის,
ნასეტყვარი და ხანძარ-ნაწვნევი, -
უკვდავებაა, როგორც კურთხევა...
ერის ძარღვიდან ამოკვეთილი
და ისევ ისე მდგარი ურყევად,
დასაყრდენია ერის კვერთხივით...
შიგ მოსჩქეფს სისხლი, შიგ ცეცხლი ჰყვავის,
შიგ იფურჩქნება დილის ყვავილი...
უხვად სცოდნია რთველი და ხვავი,
ნოყიერება მსუყე ყამირის...
ქართლის გონების ბალავარია,
ძვრას ვით უზამდა ჟამი შავბნელი;
საუკუნეთა ფალავანია,
უაბჯარო და დაუჯაბნელი!
ვემთხვევი ქვას და მის მადლს ვილოცებ,
დამლოცოს, მადლი გამომატანოს!
იდიდე ქვაო,
ასოვ, - ძელქვაო,
საქართველოსთან თანამართალო!
1965 წ.